Poetry Archive

Kaba saba sarmal bir yönelim Biri sağa biri sola savruluyor, güzelim Nezâketin nüksetmiş olsa gerek Bîhabersin şu muntazam gerilimden Ne için? Kâinat güzeli diyorlar senin için Tabiatsa seçmez, saf matematik Yine de seçiyor için için Bir yanımız hep baskın güzelim Tarafız, pekâlâ bu hayatta Yaşamdan, akıldan Issız ormana esen bülbül ötüşünden Yanayız ve bilinsin Bu hayat bi’ sarmal yönelim Eşleniyor zorla da olsa Biri sağa biri sola Savruluyor ya güzelim Girmekte şu yalan dünya birbirine Din, dogma ve yalan üzerine Soldurmaya ant içmiş bir çete Toz duman bir gazap Biri sağa biri sola Bu hayat bir taraf, güzelim Ve gam(a)sız denk geliş, tesadüfi İki germanyum arasından sarmal bi yönelim Bozunuyor kararsız Holmiyum 166, güzelim Götüremedik hayatı cücelerin beyazına ve İniyor şimdi ölüm Dünyamıza.

A coarse, untamed spiral inclination One flung to the right, the other to the left, my dear. Perhaps your grace has relapsed again You seem unaware of this perfect tension. But why? They call you the beauty of the cosmos. Nature does not choose, pure mathematics does. And yet, silently, something chooses still. One side of us is always dominant, my dear. Yes, we take sides in this life, With life, with reason, With the nightingale’s song Drifting through the lonely forest. Let it be known: This life is a spiral inclination. Even if forced, it pairs itself, One to the right, one to the left, Scattered into motion, my dear. Now this false world entangles itself, Upon religion, upon dogma, upon lies. A sworn band conspiring to wither it all. Dust and smoke, a wrathful haze. One to the right, one to the left. Life itself takes a side, my dear, And the carefree coincidence, Accidental, random Between two atoms of germanium A spiral inclination emerges. Unstable Holmium-166 decays, my dear. We could not carry life To the white dwarfs, and now Death descends Upon our world.

Hiç sıkma sen canını O güzel tebessümü ve ışığı Her şeyin basiti makbul şu hayatta Besbelli Occam’ın usturası Keskin derinin yarığı, İnsanın da basiti gibi Özdeğerine mahkûm bir diyalekt Karmaşaya muhtaç ve yoz Her sistem yakınsar benzeştiğine, Düşük hızında ve sevecen limitte Hiç sıkma sen, o güzel canını Moralini bozmasın ucundaki hayat Occam’ın usturasının Saf ışıktan bir küre, bir öz Her yerine eşit dağıtılmış bu bedenin Radikal bi’ rutubet, Bu yok edilemez temelin Kadiri mutlak ve tek Bu Dünya’da ruh oyalıyor Bir kadim morfoloji Kâinatı sarıp sarmalayan Ve hücrelerinden durmadan akan Özdeğerine mahkûm bu diyalekt Hiç sıkma sen canını O güzel tebessümü ve ışığı Her şeyin basiti makbul şu hayatta Besbelli Occam’ın usturası Biliyorum, hissediyorsun sen de Hücrelerinde ve en derinde Çelişiyor göğün çemberleri Ve titreşiyor toprak Görüyorsun değişiyor her şey, Tıraşlıyor gerçeği Occam’ın usturası Fezaya uzanan geçiş kapıları Titreşiyor toprak Yükseliyor yukarı Hazır mısın?

Do not burden your heart that gentle smile, that light. In this life, the simplest stands as right; plainly, Occam’s razor. The keen incision of the skin, as with the human, simple within, a dialect condemned to its eigenvalue, corrupt, yet craving complexity. Every system converges toward its likeness, at low velocity, at a tender limit. Do not trouble that beautiful soul, let not the life at its edge be dimmed by Occam’s razor. A sphere of pure light, an essence, distributed evenly through this body. A radical humidity, this indestructible foundation; omnipotent and singular. On this Earth the spirit lingers, an ancient morphology enfolding the cosmos, unceasingly flowing from its cells, this dialect bound to its eigenvalue, decayed, yet dependent on complexity. Do not burden your heart that gentle smile, that light. In this life, the simplest stands as right; plainly, Occam’s razor. I know, you feel it too, in your cells, in the deepest strata. The circles of the heavens collide, and the earth begins to tremble. You see it, everything is changing; it shaves reality clean, Occam’s razor. Gateways extending into the void, the earth still trembling, rising upward, Are you ready?

Genişliyor çok kutuplu Küresel harmoniğin zaptında bir mertebe Keşfi baki dipolden hallice İzdüşümü tensör estetiğine mahkûm Kendine benzer bi’ yasemine Sapıyor ikinci derecede Elektriği dört kutup Her şey dezenforme bu aralar Biçimi, şekli, huyu Hilbert uzayında bir kuyu Elektriği kuadrupollüyor Dört kutuplu artık Sararıyor mavisi yaseminin, içi içine Günlerden küresel harmonik bugün Soluyor elbet her şey zamanla Ve saçıyor elektriği dört kutuplu Biçimi, şekli, huyu Sarıyor zamanın perdesine Katsayılı sarmal bi’ merdivene İz düşümlü bi’ sahne, bu hayat Biçimiyle, şekliyle, huyu ile Fevkalade dezenforme Bir dört kutup.

Expanding, multipolar A rank subdued within spherical harmonics Its discovery enduring, somewhat beyond the dipole Its projection condemned to tensorial aesthetics Leaning toward a jasmine akin to itself Deflecting into the second order Electricity, four-poled Everything is deformed these days Its form, its shape, its temperament A well within Hilbert space It quadrupoles the electric Now four-poled Its blue grows yellow, the jasmine, folding into itself Today is of spherical harmonics Surely, all things fade in time And it radiates, electricity in four poles Its form, its shape, its temperament Enfolded within the veil of time Upon a coefficient-laden spiral stair A projected stage, this life With its form, its shape, its temperament Exquisitely deformed A quadrupole

Mavi Anadolu gecelerinde Manyetik tek kutuplu düşler seni Sessiz kıyıya savrulan yosunlar Nazik kararsızlığını dinler Gecelerin mi düşü bunlar Yoksa düşler mi gecededir? Karasızlığın, aks-ı intizam huyu Kâinattaki muğlak tevâfuku Nazikçe dinliyor yosunlar Mavi gecelerinde mi bu düşler Yoksa düşleri mi gecenin Tek kutuplu Buz tutmuş bir küpte Ve uydusunda Titan’ın Halkası bugün var yarın yok Sen yine düşle diyorlar Şu derin sessizliği dağıtan Uzay bir deniz, suyu zaman Ufka genişleyen topyekûn bi’ kervan Umursama diyorlar Ben yine alıyorum fikrini Mavi Anadolu geceleri Düşleriyle yaratıyor, seni beni Tek kutuplu zihinleri Bu pek devirli silindiri.

In the Blue Anatolian nights A magnetic monopole dreams of you Seaweed cast upon a silent shore Listens to your gentle indecision. Are these the dreams of nights, Or do the dreams reside in night? Your wavering, its counter-ordered bent, The ambiguous concord of the cosmos, Softly the seaweed listens still. Are these dreams in your blue nights, Or are the dreams the night’s own, Monopoled? In a cube gone rimed with frost, And on its moon, Titan, A ring here today, tomorrow none. “Dream on,” they say to you, Of that deep hush undone, Space a sea, and time its tide, A caravan widening toward the horizon. “Do not mind,” they say. Yet I take up your thought again. Blue Anatolian nights Create, with their dreams, You and me, Monopolar minds Within this ever-revolving cylinder.

Mavi düş’ün tutkunları Feleği sarsan kadim kaderin Evvel zamanına tanık Harap matbaada mürekkep Ve şapografta umut Bacası tüten fabrikalarda Emek, evvel zamanın işi… Yapayından önce virüsün, zekanın Evvel zamana vakıf olduk Biz milenyum tohumları Mavi düşün tutkunları Ve cezalandırıldık bu sebepten Memleket kaderine hâkim çetelerden Tekerrüre mahkûm bu devirde de Yırtıcı kuşların kemirdiği Falezler üzerinde hırpalanmış Ruhumuz, bir vahim göç içinde Çabalıyor, bağlantısal bütünsel, Evvel zaman tanık. Tan vakti beyaz sessizliği yarıyor Dondurucu soğuğa aldırış etmeden Belleri kırılırcasına taşınıyor umutlar Birbiri omzuna yaslanmış manşetler Kırılgan bir Kasım sabahında, Kapanıyor gazetesi Nusret Safa’nın Kesiliyor kağıtları kırağı nefesli Bir düşü taşıyor öğrencileri, Ve akıyor aldırış etmeden zaman, Unutulmuş eski bir şapograftan Müstesna Bâbıâli yokuşundan Ve evvel zamana tanık, yargılanıyor Dünya medeniyetleri önünde Ağır ceza mahkemelerinde Koltuk altında hukuku cezanın Bir eli havada göğün üstünde Zihninde bir düş ile Sıkışık ahşap bir kürsüde Zaman bir nehir Kıvrımında Menderes’in Feleği sarsan kadim kader Harap matbaada mürekkep Şapografta umut.

Devotees of the blue dream, aflame, Of that ancient fate no heavens can tame, Witness to time primordial, Ink in a shattered memorial Of a printing house in decay, And hope in the shapograph’s sway. In factories with chimneys that rise, Labor, time’s earliest enterprise… Before the virus, before the machine-made mind, We knew the first age humankind could find. We, the seeds of the millennium’s birth, Devotees of the blue dream on earth, And punished we were for that flame By gangs who governed the homeland’s name. In an era condemned to repeat, On cliffs where the raptors feed and meet, Our soul, by their talons torn, In grievous migration, worn, Strives to gather, fractured, whole, Witness to time’s primordial role. At dawn it rends the silent white, Unafraid of the iron bite Of freezing air, while hopes are borne As if each back were split and torn. Headlines lean on shoulder and seam On a brittle November morning’s gleam; The paper of Nusret Safa is sealed, Its frost-breathed pages cut and peeled. Yet his students carry a dream unspent, And time flows on, indifferent, From an old, forgotten shapograph’s art Down Bab-ı Âli’s solemn heart. And witness to the ancient hour, It stands on trial before world power, Before civilizations’ austere gaze, In heavy penal courts’ cold haze. Law tucked tight beneath the arm Of punishment’s encroaching harm; One hand lifted to the sky, A dream in mind that will not die, At the narrow wooden stand Where judgment grips with rigid hand. Time is a river, winding, vast, In Menderes’ curve it holds the past, That ancient fate no heavens can tame, Ink in ruin, yet still aflame: In a broken press where shadows grope, The shapograph still whispers hope.