Poetry Archive

Kırıntıları talan eden bir aklın Palavrasında kentseli dönüşüyor Yok oluyor ağaç dallarından ötüş Fevkalade mahzun anılar ve yekpare hüzün Yaşamaya gayretli bir kent Göz önünde yağmalanıyor servet Zifiri keseye köle olana Dur diyenin arayışında tabiat Yükseliyor yok olanın üstünde garabet Taş duvara işlenmiş bir mozaikte hayat Medeniyet bu, rengârenk yapbozun şelalelerinden akan Hey gidi Efelerin Efesi İzmir’in Kederli seramikleri Bedri Rahmi’nin Kovacaklarını sandılar kozmik desenlerini Malda, mülkte, konforda sandılar işi Asırlara mâlûm bir düş ve kültür emsali Anadolu’nun cesur gezici şövalyesi Dikecek bir monolit zaman taşı misali Hey gidi Efelerin Efesi Arşa uzan küskün, yılgın ama parlak Çeyrek asırlık talan, ilerleyişi bi’ parmak Dönüşümde olmayan bir kentin palavrasına inat Kurtarıyor bir bilinci Aydın sokakları Topyekûn bir girişim şehrin panoları Gafil akıl yüceltir, al evine koy diyeni Kovmasına kovdular kentlerinden bizi Görmezler, kurtardığımız o kırıntılarda hayat Çeyrek asırlık didinme ilerleyişi bi’ parmak Yükselecek kente bir umut Evvelden yadigâr sanat Hey gidi İzmir’in Efesi Işıklar altında belledi yerini Yontu görmüş mozaikten yansıtmakta şimdi Kadim bir kentin belleğini.

A mind that plunders fragments into dust, In hollow tales, the urban folds and rust. From branches, songs of birds are torn away, Exquisite sorrow, grief in one array. A city striving still, though worn and spent, Its wealth laid bare, before all eyes, it’s rent. To those enslaved by purses black as night, Nature seeks a voice that dares to fight. Upon the ruins, rising, strange, grotesque, A life inscribed in stone, a mosaic-esque. This is “civilization”, a prismatic cascade, From shattered hues, a thousand colors made. O Efe of Efes, Izmir’s own flame, Bedri Rahmi’s mournful tiles still name The cosmic patterns they thought to erase, Reduced to comfort, to property, to place. Yet a dream through centuries, a culture refined, Anatolia’s wandering knight of mind. Like a monolith, time’s stone to be raised, O Efe of Efes, forever praised. Ascend to the heavens, resentful, worn, yet bright, A quarter-century’s plunder, an inch of light. Defiant against the myth of “renewed design,” A city unchanged beneath its false outline. Yet Aydın’s streets awaken a mind set free, A collective uprising, panels of the city. The heedless mind exalts: “Take, own, reside,” They drove us from the cities we once occupied. Blind to the life in fragments we saved, A quarter-century’s toil, barely engraved. Still shall a hope upon this city rise, An art inherited from elder skies. O Efe of Izmir, your place reclaimed, Beneath the lights, your form is named. From sculpted mosaics now you cast and see The memory of an ancient city, set free.

Hiçliğin mukaddes mahfilindeyiz elbet Evvel-i asliyesi olan bir ateş Yanmalı içimizde bir yumruk Bu idraksız gurura işlenmiş Ve yamuk porselende mahpus Dünden kalan bir ziyafetin Salçalı suyundayız elbet Kırınım, dağılım, saçılım dört bir yanım Ufukta cılız mavi bir yayılım Fazileti meşruâdan inen devasa kapılar Hiçliğin mukaddes mahfilini sarar Yok diye var etmek nafile bir iş Her şey birbiriyle ve birbiri için En verimliyi seçer sanırsın tabiat Işıltılar içinde esrarengiz bu kâinat Eş çemberlerinden tırmanıyoruz tek yumruk Kiminin düşü sağlam kimininki soluk Evvelden miras bir ziyafetin Salçalı suyundayız Dön bak şu gafile, gönül gözüne atılan bi zar Medeniyetsiz bir barbar ve nehirleri taşar Akıl akıyor akın akın akış içinde rahat Evvelden bir ziyafetin suyuna düşer, ahmak Oysa yanmalı içinde bi’ yumruk Kırınım, saçılım, dağılım Sarılsa da dört bir yanın Göz kırpmalı cılız maviye Üst üste gelişe karşı bir zihin Çünkü her şey birbiriyle Ve birbiri için.

Surely we dwell in the sacred chamber of the void, a fire with a primordial origin must burn within us, a clenched fist, engraved upon this witless pride, and imprisoned in crooked porcelain, we float, no doubt, in the sauced remains of a banquet left from yesterday. Diffraction, dispersion, scattering all around me; on the horizon a faint blue expansion. Colossal gates descending from virtue’s domain encircle the sacred chamber of the void. To conjure being from nothing, a futile ambition. Everything with everything, and everything for everything. You would think that nature chooses the most efficient, yet this mysterious universe glitters in riddles of light. From twin circles we climb, one fist together; some bear a dream of iron, others pale and thin. Again we drift within the broth of a banquet inherited from before. Turn and look at this heedless one, a veil cast upon the eye of the heart. A barbarian without a civilization, and the rivers overflow. Reason flows in torrents, moving easily within the current, until it falls again into the broth of an ancient feast. Yet within you a fist must burn. Diffraction, scattering, dispersion, though they wrap you on every side, the mind must still blink toward the faint blue. A mind that rises against the piling of events, for everything is with everything, and everything for everything.

Bir kozmik seyir bizimkisi Alet çantalarına hapsettiğimiz tabiât gibisi Zor bulunur şu ahval girdabında perişân Bir kelimedir bizimkisi, her şeye inat Sırtımızda mesuliyetli yük Kelimler kelimeleri Hayat ve mucidi biçimi Giydirdiğimiz şu kurgu elbisesi Savruluyor fırtınasında bir okyanus Ve yükler gibi yüklediğin, gemin Tarumar olmasın diye Bağladık beşer eseri bi’ şiiri Matematiğe, geometriye En kıymetlisi duygularının Telef olmasın diye uğraşıp durduğumuz Bir seyir bizimkisi Arş-ı âlâsında zirveler zirvesinden Deniz kabukları topladığımız Dünün seyrine hasret kaldıklarımız Ve bir kelimedir bizimkisi Tırmanışa yük olmasın diye Dokunan tabiât nakşımız Söz bu, tezatıyla tamamlanan Kısmi bi’ denklem, yüksek boyuttan Üç kere büyükte dalga dalga cereyan Bir okyanusun alabora etmeye çalıştığı Kelimeler bizimkisi

Ours is a cosmic passage. In this vortex of states, rare indeed is the likeness of the nature we have sealed within the chests of our instruments. Ours is but a word, defying all else, yet borne upon our backs like a burden of quiet responsibility. Words within words: the form of life and the form of its maker. This garment of fiction with which we clothe the world is cast about in the storm of an ocean. And the vessel you have laden, as though with freight upon freight, lest it be shattered, we fastened a human-wrought poem to mathematics, to geometry, so that the most precious of your feelings may not perish in the turbulence. Ours is such a voyage. From the highest summit of the loftiest heights we gather seashells, relics of a yesterday whose passage we now long for. And ours is again a word, so that the climb may carry no needless weight: the pattern of nature we have inscribed. For the word itself is completed by its opposite, a partial equation descending from higher dimensions, surging in waves upon waves, threefold in space, our words, which an ocean of motion forever strives to overturn.

Saray salonundan çıkma ahşap bir koltuk Ve karşında beliriyor soluk, aklı selim hâlin Kovuyorsun telaşla, bu da kimdir diye Bilinmezin yaklaştığı şu günlerde Gücenme hazırlamadı seni diye Yaşamın mabedi ölüme Çatık çehrenin ortasında zifiri bir nokta Açılıyor sanki Doğu Asya’dan bir keşiş İzlemekte bir kristalden keşfi baki Saf bi’ demir cevheri Ve sür usulca gözlerine Kristali ruhuna, demirini bedene Ve şimdi zamanından önce Kapanıyor sanıyorsun kapıları Oysa dibinde yeşeren bi’ kayısı ağacı Konuyor dalına beyaz bir kelebek Anarken bir zihin sana hasret Dönüyor öz benliğine parçalanan bir zihin Bir anlığına da olsa Açılıyor kapılar Yükselerek yöneliyorsun kapılara İzlemekte iki silüet, biri siyah biri beyaz Çıkıyor insanlığın soğuk beton merdiveninden Geçiş köprüsündeki viyadükten Rehberi olmuş iki kurt yolcusunun Açılıyor kapıların ve geçiyor gözlerinden bir seans Ömrü sor göktekilere, nedir bu türbülans? Saray salonundan çıkma ahşap bir koltuktasın Karşındaysa gafil akıl, kovmakta telaşla seni Ve izlemekte kapılar ardındaki Çatışan iki zihin fevkalade tufanî Güceniyor ve kızıyor, zamanın tesirine Yaşamın mabedi Ölüm dediklerine.

A wooden chair, born from palace halls, And before you appear a pale mind, lucid and sound You chase it in haste, wondering, who is this? In these days when the unknown draws near, Do not resent that it left you unprepared, Life’s sanctuary leads to death. In the center of your furrowed brow, a pitch-dark point Seems to open: a monk from East Asia Observing discovery eternal in crystal, A pure vein of iron ore. Gently, it flows into your eyes, The crystal to your soul, the iron to your flesh. And now, before your time, You think the doors are closing, Yet at their base blooms a peach tree, A white butterfly settles on its branch. A mind remembers you with longing, Returning to your essence, a fractured consciousness; For a moment, even if brief, The doors open. Rising, you turn toward the doors, Two silhouettes watch: one black, one white. They emerge from humanity’s cold concrete stairs, Crossing the viaduct on a passage bridge, Guided by two wolf travelers. The doors open, and through your gaze passes a session, Ask the heavens about life, what is turbulence? You sit on the wooden chair from palace halls, Before you, an unknowing mind, chasing you in haste, Watching the doors beyond: Two minds in conflict, extraordinarily tumultuous. They resent and rage at the weight of time, Life’s sanctuary Is what you call death.

Az ve öz paketinde şu destansı doğanın Klasiğe yakınsadığını sanan bir zihin Çalıyor zamanını insanlığın Ve tekerrürü her on sekiz yılda bir Gündüzü geceye çevirir İhtişamıyla ordular durduran canavar Ardında saklı parlak noktalar Ve bükülüyor ışığın Beliriyor yasaklı olanı kâinatın Gölgesinde öte yıldızların Zannediyor bıraktığını bu hayatı, Sönük daimî alışkanlığını Kalanlar hep kalır, durduğu yerde Bin yüz yıllık zeytin altında ve Mutlu bir köyde Toprağa saplanır tekerleği feleğin Ve yolunuz hakikate çıkmaz olur. Derin ezelden kadim tekerleme Sator, arepo, opera ve tenet Zihne bağlı bir senedin Sana bahşettiği bu zamanda sen Ne yapacaksın? Belki bir gün kemikleri Donmuş bir gölün dibinde İneceksin kenarına sevdiceğinle Bir zamanlar tanıdığım diyeceksin İliklerini titreten esintiye Donmuş gölün dibindeki Asırlık o tekerleme Bükecek ışığını ve Çevirecek gündüzü geceye Ardında saklı parlak noktalar Ordular durduran bi’ canavar Anka kuşu belirecek izinde Çift yıldızlı sistemin silüetine Diyeceksin bir zamanlar Tanıdığım bir ruh Göçündedir zamanın Bu simbiyotik sistemde Ölenler hep ölür Peki ya kalanlara Ne olur? Şimdi beyaz bir gürültü eşliğinde Göl kıyısında bir melodide Fısıldıyor ışık yılları uzaktan Ve bir zamanlar tanıdığım Az ve öz paketinde şu destansı doğanın Klasiğe yakınsadığını sanan bir zihin Çalıyor zamanını insanlığın.

In its concise, distilled package, behold this epic of nature, A mind that imagines it converges with the classical, Steals the time of humanity, And its recurrence comes every eighteen years. It turns day into night, A beast whose majesty halts armies, Behind it, hidden bright points, And the light bends. It dictates what is forbidden in the cosmos, In the shadow of distant stars. It believes it has left this life behind, Its dull, eternal habit, Those who remain, remain, standing still, Beneath a thousand-year-old olive tree, In a happy village. The wheel of fate sinks into the soil, And your path fails to reach the truth. A profound, ancient, eternal incantation, Sator, Arepo, Opera, Tenet. A bond tied to the mind, In this time granted to you, What will you do? Perhaps one day your bones Will descend to the bottom of a frozen lake, At its edge, with your beloved, You’ll say: once I knew this, To the breeze that shakes your marrow, The centuries-old incantation at the frozen lake’s bottom Will bend the light, And turn day into night. Behind it, hidden bright points, A beast whose majesty halts armies, The phoenix will appear in its wake, Against the silhouette of a binary system. You will say: once I knew a spirit, Migrating with time in this symbiotic system. Those who die, die But what of those who remain? Now, to the accompaniment of white noise, On the lakeshore, in a melody, It whispers from light-years away, And once I knew, In its concise, distilled package, behold this epic of nature, A mind that imagines it converges with the classical, Steals the time of humanity.

Kaba saba sarmal bir yönelim Biri sağa biri sola savruluyor, güzelim Nezâketin nüksetmiş olsa gerek Bîhabersin şu muntazam gerilimden Ne için? Kâinat güzeli diyorlar senin için Tabiatsa seçmez, saf matematik Yine de seçiyor için için Bir yanımız hep baskın güzelim Tarafız, pekâlâ bu hayatta Yaşamdan, akıldan Issız ormana esen bülbül ötüşünden Yanayız ve bilinsin Bu hayat bi’ sarmal yönelim Eşleniyor zorla da olsa Biri sağa biri sola Savruluyor ya güzelim Girmekte şu yalan dünya birbirine Din, dogma ve yalan üzerine Soldurmaya ant içmiş bir çete Toz duman bir gazap Biri sağa biri sola Bu hayat bir taraf, güzelim Ve gam(a)sız denk geliş, tesadüfi İki germanyum arasından sarmal bi yönelim Bozunuyor kararsız Holmiyum 166, güzelim Götüremedik hayatı cücelerin beyazına ve İniyor şimdi ölüm Dünyamıza.

A coarse, untamed spiral inclination One flung to the right, the other to the left, my dear. Perhaps your grace has relapsed again You seem unaware of this perfect tension. But why? They call you the beauty of the cosmos. Nature does not choose, pure mathematics does. And yet, silently, something chooses still. One side of us is always dominant, my dear. Yes, we take sides in this life, With life, with reason, With the nightingale’s song Drifting through the lonely forest. Let it be known: This life is a spiral inclination. Even if forced, it pairs itself, One to the right, one to the left, Scattered into motion, my dear. Now this false world entangles itself, Upon religion, upon dogma, upon lies. A sworn band conspiring to wither it all. Dust and smoke, a wrathful haze. One to the right, one to the left. Life itself takes a side, my dear, And the carefree coincidence, Accidental, random Between two atoms of germanium A spiral inclination emerges. Unstable Holmium-166 decays, my dear. We could not carry life To the white dwarfs, and now Death descends Upon our world.

Hiç sıkma sen canını O güzel tebessümü ve ışığı Her şeyin basiti makbul şu hayatta Besbelli Occam’ın usturası Keskin derinin yarığı, İnsanın da basiti gibi Özdeğerine mahkûm bir diyalekt Karmaşaya muhtaç ve yoz Her sistem yakınsar benzeştiğine, Düşük hızında ve sevecen limitte Hiç sıkma sen, o güzel canını Moralini bozmasın ucundaki hayat Occam’ın usturasının Saf ışıktan bir küre, bir öz Her yerine eşit dağıtılmış bu bedenin Radikal bi’ rutubet, Bu yok edilemez temelin Kadiri mutlak ve tek Bu Dünya’da ruh oyalıyor Bir kadim morfoloji Kâinatı sarıp sarmalayan Ve hücrelerinden durmadan akan Özdeğerine mahkûm bu diyalekt Hiç sıkma sen canını O güzel tebessümü ve ışığı Her şeyin basiti makbul şu hayatta Besbelli Occam’ın usturası Biliyorum, hissediyorsun sen de Hücrelerinde ve en derinde Çelişiyor göğün çemberleri Ve titreşiyor toprak Görüyorsun değişiyor her şey, Tıraşlıyor gerçeği Occam’ın usturası Fezaya uzanan geçiş kapıları Titreşiyor toprak Yükseliyor yukarı Hazır mısın?

Do not burden your heart that gentle smile, that light. In this life, the simplest stands as right; plainly, Occam’s razor. The keen incision of the skin, as with the human, simple within, a dialect condemned to its eigenvalue, corrupt, yet craving complexity. Every system converges toward its likeness, at low velocity, at a tender limit. Do not trouble that beautiful soul, let not the life at its edge be dimmed by Occam’s razor. A sphere of pure light, an essence, distributed evenly through this body. A radical humidity, this indestructible foundation; omnipotent and singular. On this Earth the spirit lingers, an ancient morphology enfolding the cosmos, unceasingly flowing from its cells, this dialect bound to its eigenvalue, decayed, yet dependent on complexity. Do not burden your heart that gentle smile, that light. In this life, the simplest stands as right; plainly, Occam’s razor. I know, you feel it too, in your cells, in the deepest strata. The circles of the heavens collide, and the earth begins to tremble. You see it, everything is changing; it shaves reality clean, Occam’s razor. Gateways extending into the void, the earth still trembling, rising upward, Are you ready?

Genişliyor çok kutuplu Küresel harmoniğin zaptında bir mertebe Keşfi baki dipolden hallice İzdüşümü tensör estetiğine mahkûm Kendine benzer bi’ yasemine Sapıyor ikinci derecede Elektriği dört kutup Her şey dezenforme bu aralar Biçimi, şekli, huyu Hilbert uzayında bir kuyu Elektriği kuadrupollüyor Dört kutuplu artık Sararıyor mavisi yaseminin, içi içine Günlerden küresel harmonik bugün Soluyor elbet her şey zamanla Ve saçıyor elektriği dört kutuplu Biçimi, şekli, huyu Sarıyor zamanın perdesine Katsayılı sarmal bi’ merdivene İz düşümlü bi’ sahne, bu hayat Biçimiyle, şekliyle, huyu ile Fevkalade dezenforme Bir dört kutup.

Expanding, multipolar A rank subdued within spherical harmonics Its discovery enduring, somewhat beyond the dipole Its projection condemned to tensorial aesthetics Leaning toward a jasmine akin to itself Deflecting into the second order Electricity, four-poled Everything is deformed these days Its form, its shape, its temperament A well within Hilbert space It quadrupoles the electric Now four-poled Its blue grows yellow, the jasmine, folding into itself Today is of spherical harmonics Surely, all things fade in time And it radiates, electricity in four poles Its form, its shape, its temperament Enfolded within the veil of time Upon a coefficient-laden spiral stair A projected stage, this life With its form, its shape, its temperament Exquisitely deformed A quadrupole

Mavi Anadolu gecelerinde Manyetik tek kutuplu düşler seni Sessiz kıyıya savrulan yosunlar Nazik kararsızlığını dinler Gecelerin mi düşü bunlar Yoksa düşler mi gecededir? Karasızlığın, aks-ı intizam huyu Kâinattaki muğlak tevâfuku Nazikçe dinliyor yosunlar Mavi gecelerinde mi bu düşler Yoksa düşleri mi gecenin Tek kutuplu Buz tutmuş bir küpte Ve uydusunda Titan’ın Halkası bugün var yarın yok Sen yine düşle diyorlar Şu derin sessizliği dağıtan Uzay bir deniz, suyu zaman Ufka genişleyen topyekûn bi’ kervan Umursama diyorlar Ben yine alıyorum fikrini Mavi Anadolu geceleri Düşleriyle yaratıyor, seni beni Tek kutuplu zihinleri Bu pek devirli silindiri.

In the Blue Anatolian nights A magnetic monopole dreams of you Seaweed cast upon a silent shore Listens to your gentle indecision. Are these the dreams of nights, Or do the dreams reside in night? Your wavering, its counter-ordered bent, The ambiguous concord of the cosmos, Softly the seaweed listens still. Are these dreams in your blue nights, Or are the dreams the night’s own, Monopoled? In a cube gone rimed with frost, And on its moon, Titan, A ring here today, tomorrow none. “Dream on,” they say to you, Of that deep hush undone, Space a sea, and time its tide, A caravan widening toward the horizon. “Do not mind,” they say. Yet I take up your thought again. Blue Anatolian nights Create, with their dreams, You and me, Monopolar minds Within this ever-revolving cylinder.

Mavi düş’ün tutkunları Feleği sarsan kadim kaderin Evvel zamanına tanık Harap matbaada mürekkep Ve şapografta umut Bacası tüten fabrikalarda Emek, evvel zamanın işi… Yapayından önce virüsün, zekanın Evvel zamana vakıf olduk Biz milenyum tohumları Mavi düşün tutkunları Ve cezalandırıldık bu sebepten Memleket kaderine hâkim çetelerden Tekerrüre mahkûm bu devirde de Yırtıcı kuşların kemirdiği Falezler üzerinde hırpalanmış Ruhumuz, bir vahim göç içinde Çabalıyor, bağlantısal bütünsel, Evvel zaman tanık. Tan vakti beyaz sessizliği yarıyor Dondurucu soğuğa aldırış etmeden Belleri kırılırcasına taşınıyor umutlar Birbiri omzuna yaslanmış manşetler Kırılgan bir Kasım sabahında, Kapanıyor gazetesi Nusret Safa’nın Kesiliyor kağıtları kırağı nefesli Bir düşü taşıyor öğrencileri, Ve akıyor aldırış etmeden zaman, Unutulmuş eski bir şapograftan Müstesna Bâbıâli yokuşundan Ve evvel zamana tanık, yargılanıyor Dünya medeniyetleri önünde Ağır ceza mahkemelerinde Koltuk altında hukuku cezanın Bir eli havada göğün üstünde Zihninde bir düş ile Sıkışık ahşap bir kürsüde Zaman bir nehir Kıvrımında Menderes’in Feleği sarsan kadim kader Harap matbaada mürekkep Şapografta umut.

Devotees of the blue dream, aflame, Of that ancient fate no heavens can tame, Witness to time primordial, Ink in a shattered memorial Of a printing house in decay, And hope in the shapograph’s sway. In factories with chimneys that rise, Labor, time’s earliest enterprise… Before the virus, before the machine-made mind, We knew the first age humankind could find. We, the seeds of the millennium’s birth, Devotees of the blue dream on earth, And punished we were for that flame By gangs who governed the homeland’s name. In an era condemned to repeat, On cliffs where the raptors feed and meet, Our soul, by their talons torn, In grievous migration, worn, Strives to gather, fractured, whole, Witness to time’s primordial role. At dawn it rends the silent white, Unafraid of the iron bite Of freezing air, while hopes are borne As if each back were split and torn. Headlines lean on shoulder and seam On a brittle November morning’s gleam; The paper of Nusret Safa is sealed, Its frost-breathed pages cut and peeled. Yet his students carry a dream unspent, And time flows on, indifferent, From an old, forgotten shapograph’s art Down Bab-ı Âli’s solemn heart. And witness to the ancient hour, It stands on trial before world power, Before civilizations’ austere gaze, In heavy penal courts’ cold haze. Law tucked tight beneath the arm Of punishment’s encroaching harm; One hand lifted to the sky, A dream in mind that will not die, At the narrow wooden stand Where judgment grips with rigid hand. Time is a river, winding, vast, In Menderes’ curve it holds the past, That ancient fate no heavens can tame, Ink in ruin, yet still aflame: In a broken press where shadows grope, The shapograph still whispers hope.

Yük, parite, şatafat Pek lirikleştik bu aralar Ayna kırımı bir kolej Görünmez saklı bir giz Eylemi minimal bir ışık Tembel tabiat ve gümüş kaşık Eğimi negatif bir uzay Lirikleştik şu sıralar Kelâmı ardışık dizilim Ufku uzaklaşır milim milim Sicimciler ağlıyor Lirikleştik bu sıralar Mor atkısı iki salkım Yönlenemez bir yüzey Piposu, şapkası imajiner Lirikleşmiş bir kader Yük, parite, şatafat Kırık simetri zanaat Oyunlar oynar kâinat Lirikleştik bu aralar.

Charge, parity, splendor we have grown too lyrical of late. A mirror fracture, an academy of light, an unseen, hidden secret. An act reduced to minimal light, indolent nature, a silver spoon. A space of negative curvature, we have grown lyrical these days. Speech in sequential arrays, the horizon recedes millimeter by millimeter. The string theorists are weeping, we have grown lyrical of late. A purple scarf in twin clusters, a non-orientable surface. His pipe, his hat, imaginary, a fate turned lyrical. Charge, parity, splendor, broken symmetry as craft. The cosmos plays its games. We have grown lyrical of late.

Bir anormal sıkışıyor zaman Zaman, bu aralar zaman içinde Gözyaşından içeri sıkışıyor damlalar Hafif hüzünlü gibisin gayr-ı vaktinde, şu sıralar Tedahül ediyor içi içine sığmadan Sıvı damlacıkları kâinatın Alt katında ve aşağıda Bir sürü yer var. Bir acayip sıkışıyor zaman Zaman içinde damlalar Zayıf, güçlü, nükleer Seni anlatmalılar, kâinata inat Arşa yükselirken damlalar Sensiz bir yavan eser bu rüzgâr Her gözün bir damlası Akşamın hüznü ayrı Güneşe intikâl eyler Gemilerinin kaptanı Al benden, gözlerimden Sök at giysilerini ışığın Gözlerimi bağladığım Bir okyanus oldu şimdiden Anormal bi’ devir bu devir, daimî kesin Sıkışıyor zaman ve Sıvı damlacıkları kâinatın Alt katında ve aşağıda Bir sürü yer var.

An anomaly, time is compressing, time these days within time itself. Drops press inward through the corridor of tears. You seem faintly sorrowed, out of season, these days. It interpenetrates, unable to contain itself, liquid droplets of the cosmos in the lower tier, below, there are countless chambers there. Strangely, time is tightening. Within time, the drops, weak, strong, nuclear, they should speak of you in defiance of the universe. As the droplets ascend toward the Throne, this wind is a barren work without you. Each eye holds a single drop. Evening carries its own sorrow, transferred to the sun, captain of its ships. Take it from me, from my eyes, strip away the garments of light. Already it has become an ocean to which I have bound my sight. An abnormal age, this age, perpetual, certain. Time compresses, and the liquid droplets of the cosmos in the lower tier, below, there are plenty of places there.

Besbelli sarpa saran bir hâl bizimkisi Tufan-ı âzamın boğduğu prizmalarla Kadim çölleri dünyalaştırdığımız Maviye kesmiş yasemini, Yeniden doğan kelebeğin kanadına İçinde esir farazi zamanı, Taht-ı zaptında uzaya benzeştirdiğimiz Kölesi olduğumuz hakikât içinde Hayat dünyalaşıyor Devler aşina artık bize Bu gafil gezegene Halimiz besbelli sarpa saran Yavan kayalıkları dünyalaştıran Kartal kanatlı, aslan kafalı bilge bir surat Manyetosferini bağladıklarımız Bu izansız, eğri uzaya benzeştirdiğimiz Vaziyeti meçhul bir ân Belki de bu sebepten Kimi için hızlı akar zaman Kimine ağır gelen bi’ imtihan Zaman, dünyalaşıyor Kendimiz için sanıyoruz Benzeşiyor hayat ve Dünyalaşıyor insan, uygar Kendine benzer gerçeği savuruyor Ahvali meçhul bir zaman Dünyalaştırıyor seni, beni Kendine benzer şekilleri Hayat verdiği bahçeleri Bu Soluk Mavi Gezegeni.

Plainly ours is a condition spiraling out of measure, prisms engulfed by a primordial deluge. We terraformed the ancient deserts, turned jasmine blue, and on the wing of the reborn butterfly imprisoned hypothetical time, under its dominion we made it resemble space. Within the truth to which we are enslaved life terraforms. Giants are no longer strange to this unwitting planet. Our state, evidently entangled, terraforming barren stone. An eagle-winged, lion-headed face of wisdom, its magnetosphere we fastened, bending it toward this witless, warped expanse: a moment of unknown condition. Perhaps for this reason time runs swiftly for some, for others it weighs, a trial dense with gravity. Time terraforms. We presume it ours alone. Life mirrors life, and the human becomes worldly, civil, casting away a truth shaped in his own likeness. A time of uncertain bearing terraforms you, terraforms me, terraforms the forms cast in its reflection, the gardens it once gave breath, this pale blue planet.

Fazilet-i meşrûanın fevkinde foton ve keder Mikrotübüle nakşeden o hançer İzzet-i nefs ışıldar karanlığında An-ı mukadderin haricinde bir fotoğraf Zamanla solduğuyla kalır idrak-ı nalân Hurûf-i kelâm yine gerisingeri tornistan Alem-i perişanda anlatılsa da ışığın, kırılgan Yine de var bir düzen Aheng-i kevn-ü mekân, Saçılan fosfende Koyulan gönülde Hapsolan zihinde Karanlığın içinde Ve Derinde.

Photon and sorrow, surpassing the virtue That dagger etched upon the microtubule, The dignity of the self glimmers in its darkness. A photograph outside the predestined moment, Remaining as the lamenting mind perceives: Faded with time. The letters of logos, again in retreat, sternway. Though told in the disarray of worlds, the light, fragile Still, a pattern persists, The harmony of cosmos and space, In the phosphene that scatters, In the heart that receives, In the mind that confines, Within the darkness, And Deep within.

Eş-ân hiperfezasında bab-ı meçhul İzânsızca bir sebep küresi keser Hunî-i kader içinde metriği mahpus Kimi devrâni Kimi fezâi Kimi ziyâni Seyr. Işık konisinden evvel zamana bir haber İzânsızca keser sebep küresini Açılır bab-ı meçhul bir kum saati Bir zerre ki zamân-ı âzam sathi Kimi devrâni Kimi fezâi Ziyân-î İntikâl Eyler.

Within the hyper-spatial veil, a gate unknown, The sphere of cause is cleaved without a creed. Inside the chalice of fate, the metric lies bound Some revolve in cycles, Some drift through voids, Some are squandered, In passage. From the cone of light, a whisper to time before, It severs the sphere of cause without consent. The gate unknown unfolds an hourglass unstilled, A grain upon the grandest plane of time Some revolve in cycles, Some drift through voids, The Loss of Transition Unfolds.

Gelse sonsuz doğudan Sonlu olana formlanan Kıytırık bir açıyı Bölse üç parçaya Ve tek hamleyle Zihnim sende kalsa Aklım kimde bilinmez Bölünürken üç parçaya İrili ufaklı öfkemi Yaratan da benim seçen de Zifiriye gömerek Karşılıksız seven de Gelsen şimdi bölsen Şu kalbimi üçe Gönül gözüm nerede kalır İçinde, dışında Aşağıda, yukarıda İmkânsız gözükeni Sunsa Arşimet gibi Soluk sayfalarda saklı Karelere gömülen Çemberi feleğin Aklı sende arar Ne dünyevi ne fiziki Ötesine çıksa gelse İmkansızı Üçe Böler.

If it came from the infinite East, Where the finite is shaped from form, And split a fleeting angle Of the boundless void Into three shards With a single stroke Would my mind remain with you, While my reason No one knows where Scattered into thirds? The vastness and littleness of my rage I create it, I choose it, I bury it deep in starless dark, And yet I love without return. If you came now And split this heart in three, Where would my inner gaze remain? Within, without, Below, above? If the impossible Were laid bare, like Archimedes, Hidden in breathless pages, Circles swallowed by the squares, The orbit of fate Would seek its thought in you. Neither earthly, nor bound by physics, Beyond itself it comes The impossible, Severed Into three.

Akli yanı belirirse ruhun bir gece vakti Karanlıkta beliren o gizemli fotoğrafta Ebediyete ermiş, tenasühe zincirli bir aynî serâb Yükselir semaya Mecnûn-i Hünkârın sarayından Başhoca İshak’ın mührü parıldar Mühendishanenin han-ı zanaatında Bir şey anlatıyor sana Bu bütünsel bağlantısal yapıda Önceki kainatların varoluş çığlığında Bir çift karadelikten yayılır, zamansız ve ilkî. Boşluktaki cümbüşte tepişirken dalga paketçikleri Sidret-ül münteha ucunda belirir o siyah nokta Newton’dan korpüsküllü yapıya Leonardo’dan karanlık bir odaya Méliès’ten Ay’a Sessizliğin tam da bağrına gömülse de Hilekâr gibi görünür Deleuze’den Feyerabend’a İki ucu keskin bir isyan doğmakta. Koyarlar yine saraya, bunun Akl-ı perişandır diye Sarayın yolları çatallanan bahçesinde Yok oluşla yakından tanışmaya başlamışken Beyaz bir kelebek çarpar kanatlarını Kızıl bir gülün dökülen yaprağına tutunmuşken Eş zamanlı yenilir o evrensel yasaya Yükselen bir bilinç görür, kızılın ardına saklı Kimin neyi yarattığı belirsiz bir kuyuda Bir kelebeğin kanadında Akl-ı perişan.

If the rational facet of the soul reveals itself one midnight, In that mysterious photograph emerging from the dark, An eternal mirage, chained to metempsychosis, Rises to the heavens from the palace of the Lover-King, Mecnûn. The seal of Grandmaster Ishak gleams In the artisan’s hall of the Imperial School of Engineering It tells you something, Within this holistic, relational structure, With the primordial cry of former universes, Radiating from a pair of black holes, timeless and primal. While wave packets scuffle in the void's revelry, That black dot appears at the edge of the Sidrat al-Muntahā. From Newton’s corpuscular construct To Leonardo’s camera obscura, From Méliès to the Moon Though buried deep in the breast of silence, It appears like a trickster A double-edged revolt is being born, From Deleuze to Feyerabend. They place it once again in the palace, declaring: "This is the Frayed Intellect (Akl-ı Perişân)." In the garden of forking paths of the court, As non-being draws near to acquaintance A white butterfly flutters its wings While clinging to a petal fallen from a crimson rose Simultaneously, it succumbs to that universal law. A rising consciousness glimpses beyond the crimson veil In a well where the creator of all remains uncertain, Upon a butterfly’s wing Akl-ı Perişân.

Her hamlede keskinleştirme arzusuyla Rastlaşmalar bi-çâre varır sonsuza Akl-ı selim gelmese de başta Seyr-ü sefer eyler iken sayfalar arasında Onu unutup da sorarsın Kırılırsa bu simetri Manyetik tek kutup. Saygı duruşunda Fermi ve Dirac Karşılaşmalar bozunuyor nötrinosuz Bir lepton alıp, bir lepton verişmeler İnsanlık mabedine meşrû bir kader. Canavarları hançerlerken birbiri ardına Bir gece vakti düzlemiyle kesişmeler, bu derin uykuda Ökaryot plazmasını delen süperiletken bir girdap Emsalsiz bir şok, makrodan mikroya Görünmez kolejin kütüphanesinde Üç kere büyük olanın elinde Kalkan balığına yem oldu Doğal felsefe. Feza’nın şemasında yine eşkenarlar, kaonlar Artı, eksi ve nötr, sıfır Fermiyonlar ve baryonlar Derin dehlizlerde bekliyor kuarklar Makrodan mikroya emsalsiz bir şok Renkleri kırmızı, yeşil ve mavi Bir etiket misali, kromodinamik. Gelecekten bir hatıranın özlemiyle açılır bir âlem, fevkalade yüksek enerjili Sorarım Eflatûn-i vakt olana, yine bi-çâre Eylerim sual, hikmet-i tabiat erbabına Ne olacak memleketin bu hali?

With each move, the longing to refine Encounters helplessly meet the infinite. Even if sound reason fails to arrive at first, While pages voyage in silent procession, You forget it, and then you ask: What if this symmetry breaks? A magnetic monopole. Fermi and Dirac, in solemn salute. Collisions decay, stripped of neutrinos, Leptons exchanged, taken and given A rightful fate for humanity’s shrine. As beasts are slain one after another, In midnight’s plane they intersect, this deep slumber, A superconducting vortex piercing eukaryotic plasma, An unmatched shock, from macro to micro. In the library of the unseen college, In the hand of the thrice-great one, Natural philosophy Becomes prey to a turbot. In the schema of the cosmos again, equilateral triangles, kaons, Plus, minus, and neutral, zero; Fermions and baryons Quarks lie waiting in deep corridors. An unmatched shock from macro to micro. Red, green, and blue Like tags of chromodynamics. With yearning for a memory from the future, A new realm unfolds, of extraordinarily high energy. I ask the Platonist of our age, still helpless, And pose my question to the sages of nature’s wisdom: What shall become of this land?

Kuzeybatıya kaldır kadehini Bir leyl-i seher rüzgârıyla taşınırken kuzeye Kuzeyin de kuzeyinde bekleyen Şimal-i akdâda vuku bulur sessizliği Buz tutmuş dingin bir nehrin Klasikten en uzak ve en bulanık hali Belirirse elinde ve ters yönde Aşağıdan yukarıya izahsızca Yükselse de kumları bu saatin Güneydoğusundadır bilir Yüreğini bıraktığı bu efsûsi acıda Karanlığın da karanlığı var Yontulmadan ısınmayan bir taş gibi Sert ve çetin. Oluşlar henüz nakşetmemişse nedenselliğini, nedeni, niçini? Kuzeyin de kuzeyindeki o yalnızlığa sor Buz kesmiş iskelenin üstündeki çocuğa doğru kaldır ellerini Gelecekten bir hatıradır, o bilir Bilmese de hisseder varlığını Sanrıdır gerçeğe hapsolmuş, cebindeki kum saati, Henüz yaşanmamış olana hürmetten, kaldırır o da kadehini Ey, kuzeyin de kuzeyinden inen! Kuzeybatıya kaldır kadehini Tüm geçmişleri sarmalayan bir ateş yanar ileriden Buz tutmuş bir nehrin içinden İşte orada sana hasretli Elinde ters akan bir kum saati En tepesinde feleğin, kırık bir sütun misali Güneyin de güneyine İnmeyi bekler.

Raise your cup to the northwest, As a breeze of dawn carries you toward the north, At the farthest reach of the North, In the icy silence of the northernmost sanctum, The stillness unfolds. A river frozen in time, In its most distant and murky form, Appears in your hand, moving against the flow, Upward, inexplicably, Even as the sands rise in this hour. It is to the southeast, you know, Where your heart left behind this mythical pain, For there is darkness within the darkness, Hard and stern, Like a stone that refuses warmth, Untouched, unyielding. If creations have not yet etched their reason, their cause, their why, Ask the solitude of the farthest north, Lift your hands toward the child upon the frozen dock, He knows it is a memory from the future, Though unaware, he senses its presence. It is an illusion trapped in reality, that hourglass in your pocket, In reverence to what has yet to be lived, It too raises its cup. Oh, you who descend from the farthest north! Raise your cup to the northwest, A fire burning forward, wrapping all pasts, From within a river frozen in time, There, longing for you, An hourglass flowing in reverse in your hand, At the pinnacle of fate, like a broken column, It waits to descend, To the south of the south.

Bir Düş’ün olacak Düşten öte, gerçeğin çatallanan bahçelerinde Milet’ten ve Karya’dan Yeniden canlandırmak İyon Okulu’nu Batı Anadolu’nun, Ege’yi selamlayan Kıvrak nehrinin dibinden Kuzey rüzgarının içinden Şimdilerde sönmekte olan Sonsuz ışığını doğudan Yoğurarak canlandırmak Dillere destan olacak tekrardan Haykıracaklar; İyonya Fizik Enstitüsü, Batı Anadolu! Türk’ün diliyle, hayal gücüyle ve yüzlerce Uygarlıktan kalan mirasla, yeniden Doğa için, doğa üzerine Bir şeyler söylemek, insanca ve ortaklaşa Uyanacak, doğudan batıya Mavi Uygarlık Çağdaş fiziğe, astrofiziğe, kozmolojiye Evrenin dili ucunda saklanmış Geometriye yön verenlere açılacak kapılar İyon mimarisine modern bir yorum Bir evrim, geleceği selamlayan süprematist dokunuşla Devlerin heykelleri arasından O devler ki, sırtlarında feleğin sevdalısı bizler Thales’in, Anaksimandros’un çocukları Ellerinde güneş saatleri İnşası başlayacak, İnce ayarlı teleskopların Asırlık zeytinler arasından Balıkçı tekneleriyle Hırçın dalgaları izlerken El değmemiş adalarda Doğa yürüyüşlerinde tartışılacak Doğrusal olmayan çözümleri Kararsızlığı tabiatın İnsan üstü bir çaba, bir yatırım gerekecek İyon Fizik Enstitüsüne, tercih edecek Son model yatları, sömüreceği kıyıları Gayri müdahil, şöminesi başında keyf-u safa Holdingler, oligarklar Tüm ortakları ikna gerekecek Hepsini inandırsan, politikaya Siyaseti aşsa, zamana yem olacak İzansız bir kaygı sarmalayacak şimdiden İnandırmalı bu uygarlık projesine İnsan üstü olduğuna her şeyin Uzaylı işi desinler Uzaylılar gelene kadar Felsefe taşının ardındaki Logos’u Feda etmeli belki de Mitos’a Çağları aşsın gelsin Bak geliyor, gelecek Atilla’dan söz olup uçmayacak düş’lerin soracak Kim kaldı İyon cemiyetinden? Felaket defne yaprağı tüttürür Gömlek ceplerinde zarf arkası hesaplar Ellerinde keskin kalem O efsaneler ki Hikmet-i tabiat erbabı idi O filozoflar ki Kireç tozu öksürürler Tunikleri şerit mavi Ezeli dalgınlığımıza bağlıdır sicimler Yanlış anlaşılmasından tedirgin ve konformal Kâinat vahim sorular soruyor Öldü Landau, Lifshitz Yıkıldı Datça Aslanı ve sırtındaki güneş saati Eski fizyologlardan Kim kaldı? Ben varım diyeceksin sonunda Düşten öte, gerçeğin çatallanan bahçelerinde Yeşertmeli bu mavi düşünü uygarlığın Milet’ten ve Karya’dan Kıvrak nehrinin dibinden Kuzey rüzgarının içinden Sonsuz ışığını doğudan.

You shall have a Dream Beyond dream, in the forking gardens of truth, From Miletus and Caria, To revive once more the Ionian School, From the land of Western Anatolia, greeting the Aegean, From the depths of its winding river, Through the northern wind, And from the East Where its eternal light now dims You shall knead and revive it. It will be sung again across tongues: They will cry out, Ionian Institute of Physics, Western Anatolia! In the Turkish tongue, with imagination, And the heritage of hundreds of civilizations To speak once more, For nature, about nature To speak, as humans, together Shall awaken, from East to West, A Blue Civilization. To modern physics, to astrophysics and cosmology Where the language of the universe lies hidden at its edge Doors will open to those who shaped geometry. A modern interpretation of Ionian architecture An evolution, a suprematist touch greeting the future. Between statues of the giants Those giants whose backs we ride, Lovers of the cosmos, Children of Thales and Anaximander, With sundials in their hands, Construction shall begin Of newly fine-tuned telescopes. Among olive trees centuries old, With fishing boats watching the fierce waves, On untouched islands, During nature hikes they shall discuss The nonlinear solutions, And nature’s own instability. It will require superhuman effort, a vast investment For the Ionian Physics Institute Some will prefer their sleek yachts, And the shores they exploit, Aloof, in comfort by the fireplace The tycoons, the oligarchs. It will require the persuasion of every partner Even if you convince them all, Politics will intervene. If it transcends politics, it will fall to time. Already, a thoughtless anxiety begins to spread. They must be convinced, this new civilization project That it is beyond human. Let them say, “It must be alien work,” Until the aliens arrive. The Logos behind the philosopher’s stone Must perhaps be offered up to the Mythos, Let it pass through the ages, It is coming, look, it will come. It shall not vanish like the words of Attila, But ask instead: Who remains, From the Ionian society? Disaster burns bay laurel leaves Envelope-back calculations in shirt pockets, Sharp pencils in their hands Those legends They were the sages of natural wisdom, Those philosophers Coughing limestone dust, Their tunics streaked in blue. To our eternal distraction, the strings are bound Wary of misunderstanding, yet conformal. The cosmos is asking grave questions. Landau is dead. Lifshitz is gone. The Lion of Datça has fallen, its sundial on its back. Of the ancient physiologoi, Who remains? You shall say: I remain. Beyond dream, in the forking gardens of truth, You must nurture this Blue Dream of civilization From Miletus and Caria, From the depths of the winding river, From the northern wind, And from the East, Its eternal light.

Mavinin tonlarını topluyoruz günün hatırına Taze esinti serperken sevdalısını O serin sulara, seni yazıyor Ey tabiat, bugünün tanıklığına Mavinin tonlarını topluyoruz Takip uçuşunda ötüşken iki karabatak Dağ tepelerinden kazların, şelaleler taşıyor Donuk sularını Anadolu’nun Arkamızdan gelen yok Soluk mavi bir düş ile Mavinin tonlarını topluyoruz İki karagöz atlıyor Teknenin salınan gövdesinden İki karabatağın gölgesinden Üç dişli mızrak yarası karınları Mavinin tonlarını topluyorlar Aniden sarsılıyor mütevazi teknemiz Oysa hava ılık ve temiz Mavinin tonları düşüyor yukarıdan, göğün üstünden Karışıyor haykıran sulara mavinin sesi Anadoluyum ben! Dinliyor musun?

We gather the shades of blue, For the memory of the day, While the fresh breeze scatters Its beloved upon the cool waters, It writes your name O nature, witness this day! We gather the shades of blue. Two cormorants in a flight of pursuit, Their calls trailing, While wild geese from mountain peaks Carry the cataracts Of Anatolia’s frozen waters. No one follows behind us; With a pale-blue dream, We gather the shades of blue. Two little grebes leap From the swaying hull of our boat, Into the shadows Of the passing cormorants. Three-pronged spear wounds Mark their bellies They gather their shades of blue. Suddenly, our humble boat shudders Yet the air is mild, so pure, And the hues of blue Are falling from above, From beyond the crown of the sky, Mingling with the roaring waters, The voice of blue resounds, “I am Anatolia! Do you hear me?”

Tanıklığıyla sarsılan taşı Toprağı oynatan su Vahim bir denk geliş Sorgusuz, sualsiz Gerçeği tıraşlar Ahşap tokmaklar dayanmaz Sessizlik sütunları sararken Sonsuzluk kılıcının efsanesini Ben ne eyleyeyim? Bir sütunda elma Bir sütunda kılıç İftiraları sayar gibi soyarım O ince çekirdeğe gelir özüm Savurur hafıza çeşmesine Dalga tepeciklerini sayarım Yeniden belirir uzaktan Yeşim taşlı ahşap tokmak Fevkalade keskin bir kılıç Göğe uzanan kapılar Sütunlar sarsılırken girerim Düşünce odasına mabedin Bir elma ağacı yeşerir Parıldar uzaklardan Sonsuzluğudur bu kılıcın Tözü işte o ağaçtan Özü tokmaktan.

The stone shudders in witness, Water shifts the soil beneath, A dire coincidence Without question, without plea, It shaves the edge of truth. Wooden mallets cannot endure As silence coils around the pillars, Encircling the legend Of the Sword of Eternity. What am I to do with it? An apple upon one pillar, A sword upon another I peel away the lies As if counting slanders, Reaching the slender core, Casting it into the fountain of memory. I count the crests of waves. And then, it reappears from afar A wooden mallet veined with jade, A sword of extraordinary edge, Gates that stretch into the sky. As the pillars tremble, I step Into the sanctum’s chamber of thought. An apple tree blossoms, Glistening from afar; It is from that tree The sword draws its eternity. Its essence Is born of the mallet’s strike.

Açıldı dağların tepesi Kırıldı kentlerin silüeti Yağmaya açık çıkar kesesi Ege’nin tahtındaki Zeus’un Tepeleri açıldı Gayrimeşru ışık kapladı her yanı Son göktaşı görünmesin diye Kirletti kalanları, tapınakları, kaleleri Yağmaya açık çıkar kesesi Uygarlık hasta, insan uygar Yasta, kimi çıkar peşinde ve hepsi Ağzı sonuna kadar açık Zifiri çıkar kesesi Yıkıldı silüetin Dağların açıldı Neredesin Yurdun Neferi?

The mountain peaks split asunder, The silhouettes of cities shattered, The purse of plunder lies open Upon the throne of the Aegean, Even Zeus Saw the hills unsealed. Illegitimate light floods the land, To veil the last of the falling stones, Defiling what remained Temples, fortresses, memory itself The purse of plunder lies open. Civilization sickens; The civilized man, too, lies in mourning. Some chase their gain, and all Stand with mouths gaping wide, Into the pitch-black purse of profit. The skyline crumbles, The peaks are torn apart Where are you, Sentinel Of the homeland?

Danların kralında bir taş eksik, sokulmuş sarıya Nobel meydanındaki müzeden İki bin dört yüz metre rakıma Kadim, yüce Pamfilya’nın oralarda Bir saklı kentte ve zirvede Yüz elli santim aynayla baş başa Tespiti lezzetli iz odasını mühürlerken Tahinli kabak tatlısı Siyahlar içinden çöktü alkol, propanol Çalarlar mühendishanenin zemininden Bir tutam bürokrasi, kimyacılardan Alfa, beta’nın çökmediği yerde Umutlarıyla yarına kalanlardan Blue Shell’de hasbihalle eşiğe puro yaslanır Lera’ya sorarım, eski Köln sokaklarında zülpişer Gece trenine yetişmek için İstanbul çok kaotik Müon’dur bir vurdu mu geçer Geçmişinde izini bırakan bir hatıra İz odasında buluşmalar eksik Tahinli kabak tatlısı, Cevizsiz Çıktım Nietzsche’nin, yaşlı Nick’in merdivenlerinden Feynman’ın Hawking’in yürüdüğü bahçelerden İz odasında buluşmalar hep eksik Karnıyarık düşler bi-çâre aklım Anadolu’da kalır Yüzeyde tutunur sımsıkı yukarıdan Üç damla mürekkep düşer Nükleer ve asimetrik Algoritması genetik Gömüldüğü ağacın altında Karnı yarık İz odasında yarım kalan buluşmalar, pion Küçük Beethoven’ı merkezden cepler Berhta von Suttner Platz kazınır aklına, Skarpnäck Hepsi iz odasında da hiçbiri Bir Ayvalık değil Ufukta kızıl evi Kazimir’in İz odasında yakalar Kandinsky’yi Kuyruğunu yiyen kozmik bir yılan Kabak tatlısı, tahinli Ve Cevizsiz Kendine benzer geometrik Vektör uzayında Mandelbrot Menzilinden serbest bir yasa münasebetsiz En büyükte, en küçükte Aynıdır yüzey İz odasında tamlaşmalar Alkolü az olmuş çökmüyor Mutlak sıfır, zemini buz kâinat sanrısı Tahinli kabak tatlısı Cevizsiz Ve Nötrinosuz.

A stone missing from the king of steps, slipped into yellow, From the museum in Nobel Square To twenty-four hundred meters in altitude Near the ancient, noble lands of Pamphylia, In a hidden summit city, Alone with a one-fifty mirror, As the flavor-marked chamber is sealed Pumpkin dessert with tahini. Through the black, alcohol collapsed, propanol. They steal from the engineering school’s ground: A pinch of bureaucracy, chemists in shadows, Where alpha and beta did not decay Those who stay behind, with hope for tomorrow. At Blue Shell, in slow talk, a cigar rests on the threshold. I ask Lera, in old Cologne alleys, Zülpicher Trying to catch the night train, Istanbul is too chaotic. A muon strikes, and passes through A memory leaving its trace in the past. Meetings go missing in the cloud chamber Pumpkin dessert with tahini, Without walnuts. I climbed the stairs of old Nick, Nietzsche, Walked the gardens where Feynman and Hawking passed Meetings in the cloud chamber are always incomplete. Stuffed-eggplant dreams, a helpless mind Remain in Anatolia. It clings tight to the surface, from above Three drops of ink fall: Nuclear, asymmetric, Its algorithm genetic Beneath the buried tree: Split at the belly. Unfinished meetings in the cloud chamber, pion Little Beethoven slips from the central pockets. Bertha von Suttner Platz etched in the mind, Skarpnäck. All of them in the cloud chamber, and yet none None is Ayvalık. On the horizon, Kazimir’s crimson house, Catches Kandinsky in the cloud chamber. A cosmic serpent swallowing its tail Pumpkin dessert, with tahini, And Without walnuts. Geometric, resembling itself Mandelbrot in vector space, An improper law, freely ranging. In the greatest, in the smallest The surface is the same. Fulfillments in the cloud chamber Too little alcohol, it doesn’t condense. Absolute zero, floor of the cosmos, a frozen illusion Pumpkin dessert with tahini, Without walnuts And Without neutrinos.

Kerr tipindeki bir kara deliğin olay ufkunda Kainatın sınırlarında dolaşan bir derviş... Bizlere kalansa... Donmuş zamana gömülü o evrensel yasa ; Donmuş Bir Zaman Zifiri karanlığa uzanır iken umutsuzluğunun menzili İşte karşında, ifadesiz, ışıkîyân Nesîmî Cem eylesen yüz on dört olur mîsalî Bir düş, içinde de bir kelâm, Zamansız bir de sefirî bekliyor seni Bilgeler sultanı, her halinden belli Hissetmeseler de zamanın ağırlığını Aslında bilirmiş seyyidler ve dervişler Doğunun anlayışı zamandan da ağır gelir imiş bazısına Mişli geçmiş zamanlarla anlam kazanan, Zamansız bir sefirî Ne kadar inkar etsen de, karşında ve hareketsizce bekler Bir fikir ve bir meyve Aynı şeydir belki de Bir giz sunuluyor sana Cem eylesen yüz on dört olur mîsalî Bir düş, içinde de bir kelâm Menzile az kalmış iken parıldar uzaklardan o evrensel yasa Zaman donar kalır, yaklaşır iken sîdret-ül müntehâ Zamanın efendisi ve bilgeler sultanının bir düşü vardır Bilmek yeter mi sanırsın ? Te’vil gerektiren Bir kelâm, içinde de bir düş vardır.

A dervish wandering at the very limits of the Universe, upon the event horizon of a Kerr-type black hole… What remains for us is… That universal law buried within frozen time; a frozen time itself. As the range of despair stretches into pitch darkness, there it stands before you, expressionless, luminous: Nesîmî. Were you to unify them, they would become one hundred and fourteen, as an allegory: a dream, and within it, a Word. A timeless emissary awaits you as well. The Sultan of the Wise, it is evident in every state of his being. Though they may not feel the weight of time, the sayyids and the dervishes have always known. For some, the Eastern mode of understanding weighs heavier than time itself. It is through tensed pasts, miş-laden times, that meaning emerges: a timeless emissary. No matter how much you deny it, it stands before you, motionless, an idea and a fruit. Perhaps they are the same thing. A mystery is being offered to you. Were you to unify them, they would become one hundred and fourteen, as an allegory: a dream, and within it, a Word. As the destination draws near, that universal law begins to shimmer from afar. Time freezes in place as Sidrat al-Muntahā comes closer. The Master of Time and the Sultan of the Wise harbor a dream. Do you suppose that knowing is enough? It demands ta’wīl, interpretive unveiling. For there is a Word and within it, a dream.

Yavaşça yok olan zamanda, sıfırda benliğin Tanrı’nın evreni böldüğü sıfır bu Aradığın sonsuza gömülmüş Usulca yok olan sancıların. Yavaşça yok olan mekânda ve sıfırda benliğin Bir kareye gömülen çemberin İmkansızın içinde Usulca yok olan sancılarla. Yavaşça yok olan kelâmda, sıfırda benliğin Bir düş içinde ve imkansız Anlamsız bağlantılar içinde Usulca yok olan sancılarda. Yavaşça yok olan varlığın, sıfırındasın Yine bir düş içinde Yine imkansız Tanrı’nın sıfıra böldüğü yerdesin.

In the slowly disappearing time, your self at zero This is the zero by which God divided the universe What you seek is buried forever Your pains that slowly disappear. Your self in slowly disappearing space and zero The circle embedded in a square Inside the impossible With pains that slowly disappear. In the word that slowly disappears, your self at zero In a dream and impossible In meaningless links In the pains that slowly disappear. You are at zero of the slowly disappearing existence. In a dream again Impossible again You are where God divides by zero.

Sabahın ilk ışınlarıyla mı yaksak Sönmeyecek alevleri, selamlasak Aksine bu alacakaranlığın çökelti yığınına inat Bu karanlığı yıkacak Bir ateş mi yaksak Aynı molekülün farklı fazları Geceye belirse sabahın umudu Korusa her düzlemde bir umut Bencilliğinle varoluşun arasındaki açıyı. Yalnız kalmış İda ayazı İyonya’nın yavan uğultusuyla övünür Ördekleri Kara Menderes’in Taşar sabrı elbet kendi gibi Her şey akar. Döngüsel, muhafazakar evren Kimin hatrına genişliyor En yoğunundan, en küçüğüne Kimi ilksel kimi zifiri Seni bulduğum kader içinde Yasaya kim hükmediyor Benim o, ben! Cılız cesaretin avuntusuyla Yazmaktır bu yasayı meydanlarına Sabahın ilk ışınlarıyla İkilik yok olsa bu bulantıda İşte sensin o, sen! Hırçın ateşin yansımasında.

Shall we, with the first rays of morning, ignite the inextinguishable flames, greet them? Or rather, in defiance of this sediment heap of twilight, shall we kindle a fire that will bring down this darkness? Different phases of the same molecule let the hope of morning appear within the night, let a hope endure on every plane, preserving the angle between your selfishness and existence. The frost-stricken Ida, left alone, takes pride in the hollow murmur of Ionia; the ducks of the Büyük Menderes, their patience, like themselves, will one day overflow. Everything flows. The cyclic, conservative universe, for whose sake does it expand? From the densest to the smallest, some primordial, some pitch-black. Within the fate in which I found you, who rules the law? I am that one, I.

Sana olan aşkım de Sitter uzayında yaşıyor negatif eğimli gecelerin Öklidyen olmayan rüyaları gibi ilgimi gizleyen karanlığın konformal sınırlarında hiçbiri olası değilken çoğu holografik sana çözünüyor. Donmuş bir kasanın içinde saçaklanıyor bu bekleyiş, zulüm saçan de Sitter uzayında hiçbir şey olası değil ki çoğu holografik olsun. Bir boyut fazla, bir boyuttan lâl Umutsuz geceler arar Keşf-i Baki'nin bu kararsız cevherini boyutsuz olmasa bile birçoğu holografik. Sana ait anılarım pozitif eğimli bu gecenin Öklidyen rüyaları gibi aklı mikrotübüller içinde, boyutsuz ufukta arar hiçbiri olası değilken çoğu holografik sana bozunur. Senin olan zamanım göreli bir zincire bağlı nispeten mahkûm çounlukla holografik. Aklım benliksiz bir rüyada tutsak hiçbiri olası değilse bile epey holografik.

My love for you Lives in de-Sitter space Negatively curved Non-euclidean Hides my interest Conformally bounded Highly unlikely Mostly holographic Dissolving into you. My beloved child Inside the vault, she waits In de-Sitter space Highly unlikely Mostly holographic. One dimension more One dimension less The ultimate story Is dimensionless Highly unlikely Mostly holographic One in one hundred and thirty-seven. My memories of you Positively curved Inside the microtubules Of my foolish mind Might be dimensionless Near the event horizon But mostly holographic. My time for you Is relatively chained Mostly prisoned Highly holographic. Listen very carefully My selfless mind Trapped in a dream Highly unlikely Mostly holographic.

Varoluşu saklayan Hiç yoktan bir mabed Mucizeye gerek mi var? Yaşanamayan özlenir mi? Hiç yoktan bir kefaret Ölmeye gerek mi var? Sonsuzun ilkesi Titreşti akasya yaprağı Kıskançlığa sebep mi var? Yargılanmaktan korkma Hiç yoktandır bu mabed Gölgende bir kırık var.

A shrine raised out of nothing, concealing existence itself, is there any need for a miracle? Can what was never lived be longed for? A redemption born of nothing, must one die for it to be real? The principle of the infinite, the acacia leaf trembles. Is there any cause for envy? Do not fear being judged. This shrine is born of nothing. There is a fracture within your shadow.

İnleyen bir esinti düşer başına Kırık dökük taşların arasından usulca, Zihin hapishanesinin en tepesindeki o karanlık odaya varır Aşağıdaki yukarıdaki gibi midir? Diye düşünüverir düşler mahkûmu Kurgularla Cem eyler sonzuluğu ve evreni, Kapılır ikiz dünyaların heybetine İhtiyacı vardır belki de Bildiğini bilmeye Elleri ayakları götüremez artık onu O uzak diyarlara, Düşlerdir tek dostu Keşfedilmeyi bekleyen düşler Merkezi her yerde olan, yüzeyi ise hiçbir yerde olmayan O karanlık küreyi düşlerken Bir ışık hüzmesi düşer başına Kırık dökük taşların arasından usulca, Zihin hapishanesinin en tepesindeki o karanlık odaya varır Aşağıdaki yukarıdaki gibi midir? Diye düşünürken düşler mahkûmu, Taşların arasından yansıyan Kendisine çok benzeyen bir yüz görür Ak sakallı dervişin gözlerindeki erdem Kırık dökük taşların arasından usulca, Zihin hapishanesinin en tepesindeki o aydınlık odaya varır.

A moaning breeze falls upon his head, Softly through shattered stones it threads, It reaches the dark chamber atop the mind’s high keep. “Is below like above?” the prisoner of dreams thinks deep. With fictions he frames the infinite, the universe vast, Swept by the majesty of twin worlds, unsurpassed. Perhaps he needs to know that which he knows, But hands and feet can no longer carry him where wind blows. Dreams alone are his faithful friend, Dreams awaiting the gaze that dares comprehend. While dreaming the dark sphere, its center everywhere, its surface none, A shaft of light falls gently, silently begun. It threads through shattered stones, softly it slides, To the dark chamber atop the mind where shadow resides. “Is below like above?” the prisoner of dreams wonders still, And through the stones he sees a face that gives him a thrill. So like his own, yet older, the dervish’s virtue in white beard’s eyes, Through shattered stones, softly it reaches the chamber bright.

Pergelini verin eline, çeksin cezasını Düş’ün okulundan kovulan yegâne İyonyalı açılsın engin denizlere Kör olmuş inancı bir rivayete Pergelini verin eline çeksin cezası sürgün. O rivayettir ki denizcilerin hayal krizlerine gebe suyun bir tarafı kaynar köpürür boynuzlarıyla altın saçar öteki taraf gümüşten buz. Pergelini verin eline Düş’ün okulundan kovulan Anaksagoras Sonsuz mavilikte buluştuğu Bir göz Güneş Bir göz Ay. Kör olmuş inancı bir rivayete göre Pergelini verin çeksin cezasını hayal krizlerine gebe Saklı gizi Mavi Anadolu’nun Lâpseki’nin Canavarı.

Put the compass in his hand, let him serve his sentence, the only Ionian cast out from the School of the Dream, let him open himself to the boundless seas, his faith blinded by a legend. Put the compass in his hand, let exile be his punishment. That legend which says: the waters that bear the sailors’ crises of imagination, one side boiling, foaming, scattering gold through its horns, the other, ice of silver. Put the compass in his hand. Anaxagoras, expelled from the School of the Dream, met in the infinite blue one eye the Sun, one eye the Moon. His faith blinded by a legend, put the compass in his hand, let him bear the sentence, pregnant with crises of imagination, the hidden secret of Blue Anatolia: the Monster of Lampsacus.

Rastgele Organize Yapısal Bütünlerde Gömülüdür gerçeğin nihai tanımı Fizik yasalarından bağımsız, geometrik Lokalizasyonu mümkün kılan sınırlı bir alan İrrasyonel oranlarında doğanın Ve Topolojik Aynı yapı makarna endoplazmada Düzlemler ve sınırlarında Zayıf elektrostatik, dipol Ve Mekanik Nötron yıldızı kabuğundan insen Merkezde güçlü ve nükleer İtalyan makarna Gnocchi Ve Lazanya. Uçuş formasyonunda Göktürk ve Türksat Makarna yine orbit Kütleçekimsel Ve Mekanik Çözümleri relativistik Kuantum mekaniksel Etkileşimi elektromanyetik Ve Zayıf Doğası etkileşimin bi-alâka ki Makarna yeriz yüksek hızda Olay, topolojik Süper akışkan vorteks Anti makarna çekirdek Şoktan bir atım ve jet Es erfordert Bewusste erfahrung Und eine Kontrolle der zeit. Ey kelâmın dehlizlerine kadar tutunmayı başaran yolcu… Âlem-i curcunada gözükse de Bir düzen var içinde Şahsına münhasır bir biçim Dıranas’ın hırçın dalgalarına direnir Bu eser peri phuiso, doğa üzerine Makarna ile fiziği Sabun köpüğünün minimal yüzeyindeki Çözüm uzaylarında Birleştirdim. Rastgele Organize Yapısal Bütünlerde Sual eylerim tabiatın kendisine Gizlediğin nedir?

In Randomly Organized Structural Entities Embedded lies the ultimate definition of truth Independent of physical laws, purely geometric A localized, limited domain Made possible by the irrational ratios of nature And Topological. The same structure dwells in the endoplasmic pasta, Across planes and their frontiers Weak electrostatics, dipole fields, And Mechanics. Descend from the neutron star crust, At the center: strong and nuclear, Italian pasta: Gnocchi And Lasagna. In flight formation Göktürk and Türksat, Still, pasta orbits Gravitational And Mechanical. Its solutions relativistic, Quantum-mechanical, Its interaction electromagnetic, And Weak. Its nature, a half-connected relation We devour pasta at high speeds, The event: topological. A superfluid vortex, An anti-pasta core, A blast from the shock and a jet: Es erfordert Bewusste Erfahrung Und eine Kontrolle der Zeit. O traveler, who managed to hold on through the corridors of logos... Though this realm may seem chaotic, There is an order within: A form unique to itself. It resists the harsh waves of Dıranas. This work is peri phuiso, on nature A unification of pasta and physics, On the minimal surface of soap bubbles, Across solution spaces. In Randomly Organized Structural Entities, I pose a question to Nature herself: What is it you’re hiding?

Boşluk hiçlik dediler, inanmadın Bir yüz gördün, tanımadın Bir şarap işittin, bulamadın Dört yolu var dediler Kasvetli ve karanlık idi Öz benliğine soramadın. İç güdülerinle sezmeye çalıştığın akşamların Duygularınla hissettiğin Düşlerine düştün Dört yolu var dediler Kasvetli ve karanlık idi Öz benliğine soramadın. Vakit gelmişti işte Boşluk hiçlik dediler de Ya değilse? Dört yolu var dediler Kasvetli ve karanlık idi Öz benliğine soramadın. Gök küreyle dönen bir derviş olmak istedin Yıldızlarla örtüşmek için Devamlı dönmek idi yolun İç güdülerinle sezmeye çalıştığın o gaz kürelerinin Duygularınla hissettiğin Düşlerine düştün. Vakit geçmişti çoktan Boşluk hiçlik değildi de Öz benliğine sordun mu? Dört yolu var demişlerdi Artık aydınlık ve keyifli Döneni duran gibi Görebildin mi?

They called the void nothingness You did not believe You saw a face, you did not recognize it You heard of a wine, you could not find it They said there were four paths They were bleak and dark You could not ask your true self In the evenings you tried to sense with instinct, felt with emotion You fell into your dreams They said there were four paths They were bleak and dark You could not ask your true self The time had come They said the void was nothingness But what if it was not? They said there were four paths They were bleak and dark You could not ask your true self You wished to become a dervish turning with the sky, to align with the stars. To turn without cease became your way Those spheres of gas you tried to sense by instinct, felt with emotion You fell into your dreams The time had long since passed The void was not nothingness Did you ask your true self? They had said there were four paths Now they were bright and filled with delight The turning one like the still one Could you see?

Bir çatlak var, Özünü Gaia’ya gömerek Nimetlerini saklayan Bir ağacın bedeninde zihin arayan Yaşam reaksiyonuna yönünü veren Ucundan mürekkebi aktıkça bağıran Her noktasına bir damla Her damlada binlerce Büyüdükçe büyüyen Küçüldükçe küçülmek Merkeze ulaşmak isteyen O, benim diyemeyen Kendisi gibi binlercesinden habersiz Yayıldıkça yayılan Saçıldıkça saçılan Buluştuğunda o damlayla tekrar Gaia’dan bir melodiyle taşınan Küçücüklerden haykırarak Sana yaşamı hatırlatan Bir çatlak var...

There is a crack within the body of a tree that buries its essence in Gaia, hiding its gifts, seeking a mind, guiding the vector of life’s reaction. From its edge the ink spills, crying out, a drop for every point it meets. Within each drop, thousands growing as they grow, shrinking as they shrink, longing to reach the center. It is the one who cannot say “mine,” unaware of the thousands like itself. Spreading as it spreads, scattering as it scatters. When it meets that drop, it is carried once more from Gaia by a melody, crying out from the smallest of things, reminding you of life, There is a crack.

Hırçın çocukluğun, ateş Her şeye yön veren yasa Aklın tahayyülü saklı Kaldırdığın kadehteki çocukluğun Akış yönünü bildiğin, nehir Zamana yön veren yasa Düş’ün tahayyülü saklı Kaldırdığın kadehteki gençliğin Melankolik ve sonda Varoluşa saplanan o hançer Hatırına kaldırdığın kadehler Kara toprakta gündüşün. Hayatta kalmak için Kaynaksız bir yokluğa iz düşmüş Gülüşün, madde içinde Yok olmaya geliyor, şimdi Her zaman var olduğu düzlemde, gündüşün.

Fierce childhood, fire, the law that directs all things; the mind’s imagining concealed in the childhood within the glass you raise. The river whose current you know, the law that governs time; the Dream’s imagining concealed in the youth within the glass you raise. Melancholic, and at the end, that dagger driven into existence; the glasses you lift in remembrance, a daydream in the dark soil. To survive, your laughter, cast as a projection into a groundless void, comes now to vanish within matter, in the plane where it has always existed: The daydream.

Tartu’da tarumar Kırık kızıl katedral Radyoaktif çanları Darmadağın sapsarı Bir sonbahar Sözün üstadına çınlar Dökülen yapraklar arasından Hurda’ya çıkarken Dokuz kere çana vurulan Katedraldeyiz Yalnızları karşılar yoldaş ölüm Ölüm, yoldaş bu alacakaranlıkta Evimizse hafif kırık kızıl Artık yalnız değiliz Tamamlanan eksikleriz Nice Hurda’lar arasında Çıktık keşfine Öte gezegenlerin Yıldızların, disklerin Oyuklarından bükülen Işığın uğruna Kırık kızıl katedraldeyiz Kardeşlik köprüsü altında Dikili kirazlar selamlıyor Nefesini tutabilene aşk olsun Sonbaharın altın yaprakları arasından Koşturarak geçtiğimiz Kırık kızıl katedraldeyiz Arbujad demişler ismine Sıyrılıp var oluyor, harikulade Nice açlığın, yokluğun ve yıkımın arasından Kırık kızıl bir katedral Bilim ile canlanıyor bu sefer, yeniden Yarım yamalak çalan çanlarını Dinlemektedir diye bir gezgin Uygarlığın beşiğinden, Ege’den Anadolu’dan merhaba!

In Tartu, laid to ruin a broken crimson cathedral, its radioactive bells shattered, yellow, an autumn undone. It rings for the master of words, through fallen leaves, as we drift to the scrapyard. Nine times the bell was struck we are in the cathedral. Friend death greets the alone, Death, our friend in this twilight. Our home, faintly crimson, slightly broken, we are no longer alone we are the completed fragments, amid countless ruins. We set out in search of the other worlds of stars, of disks, of light bent through hollowed rents. For its sake, we are in the broken crimson cathedral. Beneath the bridge of friendship, the planted cherries greet us. Blessed are those who hold their breath as we run through the golden leaves of autumn we are in the broken crimson cathedral. They called it Arbujad, and wondrously it comes to be emerging from hunger, absence, and ruin. A broken crimson cathedral revives this time through science, its half-hearted bells heard, perhaps, by a wanderer from the cradle of civilization, from the Aegean. Greetings from Anatolia!

Tanımak istiyorsan bir şehri, kuytu köşeleri Yürümeli gece yarısında Bir pençe gibi sisi yaran Emajõgi kıyısında Düşlemeli geceyi Karlova’nın kara rahibesini Buz kesen bıyıkların arasından Tüten dumana karışır gözleri St. John’un arka bahçesinden Bir nazır izler gizlice bizi Manifestoyu koyduğumuz Minik yeşil evden çalar. Karlova günlüklerini işlerken kızıl deftere Epey lüks otobüsler çıkar Hurda’ya Son kez selamlamak için süzülen yapraklarını Nehrin bağrında donmuş göz kapaklarını Düşünce odasındaki nazır açar Tanımak istiyorsan bu mistik şehri Sisin çöktüğü karanlık geceleri Tanışmalı tüm tanışıklıklarla Ve ruhun bir gece boyunca Yanmalı alev alev Yatak döşek kül olmalı Kabul edene kadar seni Karlova’nın kara rahibesi Sisli pençesiyle selamlar belki Anadolu’nun gezgin arifini.

If you wish to know a city’s soul, Its shadowed streets, its secret whole You must walk at the stroke of night, By Emajõgi’s ghostly light. There the fog, with claw unseen, Tears the veil where dreams have been. You must dream the night, alone, And meet Karlova’s black nun Her eyes drift through the curling haze, Between frost bitten beards they blaze. From St. John’s yard, behind the trees, A Watcher spies with silent ease, And steals from that small house of green Where our Manifesto once had been. Karlova’s tales, in crimson bound, Bleed through pages, deep and round. Luxurious buses fade to rust, Their leaves take flight, their windows dust. To bid farewell, the river keeps Their frozen eyelids in its deeps. And in the chamber, dim and bare, The Watcher opens thought’s cold air. If you wish to know this mystic land, When fog descends and shadows stand, You must greet all souls once known, Let every bond be overthrown. And let your spirit burn through night, Till bed and body turn to light Until she deigns to summon thee, Karlova’s dark nun, silently. Perhaps she’ll greet, in fog’s embrace, Anatolia’s wandering sage.

Zaman simetrisi bu sefer kırılmamış Maxwell şaşkın, Cramer coşkun Çözümlerin hepsi tam Hakikat matematik Sahipleneni ise yok imiş. Klasik elektrodinamiğin divanhanesinden geçmiş Geçememiş bazılarından Akl-ı selim değil imiş. Kuantum mekaniğinin te’vilini duran dalga ile yapanlara Bir müjde doğmuş Gelecekten bir haber. Salındı, titreşti Kendine vuran dalgayı savurdu Boşluk hiçlik değil bilen bu ferzâne Kurtararak uzay-zaman bloğundan kendini Görmüş ki bir kitap daha... Geliyor. Gelecek…

This time, time symmetry did not break. Maxwell stands astonished, Cramer exults, All solutions stand complete Truth is mathematics itself, Yet no one claims its name. Some passed through the divan-hall Of classical electrodynamics, Some failed to pass They lacked akl-ı selim (common sense), it seems. To those who read quantum meaning Through standing waves, Good news has risen A message from the future. Released, it trembled, Deflected the wave that struck itself. This sage, who knows the void is not nothing, Escaped the block of spacetime, And saw Another book. It is coming. The future.

Keskin mızrak darbesi ile Üç dişli kanar bu yara Mavi İyonya üzerinde süzülürken Boynuzlu atlar son kez anlatır Işık saçan kanatların kaderini Ey, İ YON YA Alemlerin son kalesi Ey, İ YON YA Zihnin Kirişleri Ey, İ YON YA Sarmal sütun bir merdiven Ey, İ YON YA KARANLIK ÇÖKMEDEN.

With a piercing lance stroke This wound bleeds with the trident Gliding over the Blue Ionian Horned horses tell for the last time The fate of luminous wings O, I ON IA The last bastion of the realms O, I ON IA Pillars of the Mind O, I ON IA Spiral column ladder O, I ON IA BEFORE DARKNESS FALLS.

Köklü örtü yeşile akar Çatallanır yolları, bir sarmal nehir Selamlar düş yakan İyon sabahı Sabrı tükenmiş, kızılı bekler. Kar beyaz saçlar serpilir dizlerine Döverken seni, Ey İyon demiri! İnce nakış keten bir zırh Bronzun kusurlarına dolar. Doğar Karyalı’nın unutulmuş düşünden Usta Chalkeus, bakışları göğü deler, Saklı gizini korur Lâpseki’nin Çoktan unutulmuş bir isim Gökten Gelen.

Rooted sheet flows into green Forking paths a spiraling river Greetings, dream-burning Ion morning His patience is running out, he waits for the red Snow white hair sprinkled on his knees As we forge you, O Ionian iron Fine linen armour with thin embroidery Fills the defects of the bronze Born from Carian's forgotten dream Master Chalkeus, his gaze pierces the blue Protects the hidden secret of Lampsacus A name long forgotten The One from the Sky.

Küçücük bir etki Maddenin tepkisinin sınırları Ufacık bir basınç yetti Makrokosmosla yoğurulmuş organizmanın Işığı manipüle etme yetisi... Fosfenler, saçıldılar Bilinçli miydi tüm bunlar? Evrende tek bir yerde sınayabilseydin Maddenin yapıtaşlarını, Nasıl davranırlardı? Protonlar, nötronlar… Bilinçli mi onlar? Işığı insan algısının ötesinde manipüle eden Dünyasal basınç, Algılamakta dahi zorlanırsın Bilinç nerede? Ey fizyo LOGOS! Ne oldu? Buldun mu o nihai yasayı? Çözdüğünde olmadığını hiçbir nihai yasanın Göreceksin ki sorular kıymetli, Sunacağı cevaplarınsa, Ateştir maddi yanı.

A minute disturbance, the outer limits of matter’s reply. The slightest pressure suffices for an organism kneaded with the macrocosm to learn the art of bending light. Phosphenes scatter, was any of this aware? If you could test, in a single locus of the Universe, the building blocks of matter, how would they behave? Protons, neutrons, are they conscious too? Terrestrial pressure, manipulating light beyond the reach of human perception, you struggle even to apprehend it. Where, then, is consciousness? O phusio-LOGOS! What has become of you? Have you found the ultimate law? When you finally grasp that no ultimate law exists, you will see: questions are precious, the answers they offer burn with material fire.

Yeniden doğmuş gibi, Sönümlenen ağın örgüsünde Bilincini kurtarabilmekti Yeniden doğmuş gibi, Hafızalarda var olmak için Parçalamış ki zihnini Yeniden doğmak için, Hatırlanmalıydı benliği Sancılı var oluşlardan Yok oluşlara uzanan bir meraktı bu belki Yeniden ölmüş gibi Ne fark ederdi ki Bağlantısal bütünlüğün Bir parçasıydı sanki.

As though reborn within the mesh of a fading network, it was to salvage consciousness. As though reborn to persist within memory, the mind had to be shattered. To be reborn, the self had to be remembered from painful modes of being toward forms of erasure; perhaps this was nothing but curiosity stretched between existence and its end. As though newly dead what difference would it make? It seemed already a fragment of relational wholeness.